روز چهارشنبه 15 مهرماه 88 در جاده منطقه آزاد –پلاز ساحلي تيس وقتي كه مي خواستيم برويم به طرف كنارك در مسير از دور به طور ناگهاني متوجه چيزي شديم كه سربازي را ديديم كه پشت درخت ها كمين كرده بود ودر اين هنگام دوربين كنترل سرعت ميزد ما هم سرعت مان را آورديم پايين البته از ترس جريمه هاي سنگين. وقتي كه به سر پيچ نزديك شديم ماشين پليس تقريبا در فاصله 200متري از سربازي كه داشت دوربين مي زد پارك بود و رانندگان را جريمه مي كرد.به هر حال اين صحنه هميشه تكراري است زياد تعجب نكنيد اين بهترين روشي است كه پليس راهنمايي جهت انجام وظيفه اش مي بايستي انجام بدهد.

در اين راستا ماشين هايي كه سرعت شان بالاتر از 95 كيلومتر مي بود حتي بعضي ها مي گفتند 97 تا را هم متوقف مي كرد و قبض 20 هزار توماني جريمه مي كرد.چه خودروهايي دست خالي از قبض 20هزار توماني نبودند همه شاكي بودند و حرف حقي مي زدند و مي گفتند بناي كار و مقصود اصلي پليس راهنمايي كردن مردم باشد و اين خودروي پليس مي توانست قبل از سر پيچ و جلوي ديد همه متوقف مي كرد و در آنجا دوربينش را مي زد.به هر حال وقتي كه پليس بخواهد با جريمه كردن چيزهايي را نهادينه كند قضيه به نارضايتي و نتيجه عكس مي انجامد.خيلي ها مي خواستند آن صحنه را صورتجلسه كنند البته فارس ها كه چيزهايي بيشتر از بلوچ ها مي دونستند پافشاري مي كردند اما بلوچها نمي خواستد باعث ايجاد سر و صدا و شلوغي چيزي را ثابت كنند همان قبض جريمه را به دست مي گرفتند و پي كارشون مي رفتند.

برخي ها نيز مي گفتند كه پليس راهنمايي و رانندگي برخي اوقات از افسران خود مي خواهد كه دفترچه قبض هاي جريمه خود را در همان روز تمام كنند! بدتر از همه اين كه صداي مردم روي پليس بلند شد كه اين نه شأن مردم بود، نه شأن پليس.ستوان دوم وظيفه پليس راهنمايي هم حرف حقي مي زد كه جاي آن حرف در آن موقعيت نبود. او مي گفت مردم ايران خيلي بد رانندگي مي كنند و ما وظيفه داريم هر وقت تخلفي ديديم، جريمه كنيم.اين يك نمونه از موضوع كمين نشستن پليس در جاده ها است، آن هم در حالي كه در جاده هاي اصلي در دو موقعيت، يكي وقتي جاده شلوغ است و ديگري در شب هنگام، حضور پليس به شكلي است كه احتمال جريمه كردن كمتر مي رود. در واقع پليس از موقعيت هاي خلوت براي جريمه كردن استفاده مي كند. اما در شرايط شلوغي .جاده ها بسياري از رانندگان متخلف كه سبقت غيرمجاز مي گيرند و لايي مي كشند، از قبض هاي ۲۰ هزار توماني پليس، خيال راحتي دارند.

در آخر اضافه كنم كه پليس ما بايد به  فكر تغيير سرعت مجاز بالاتر از 95 كيلومتر باشد چراكه قبلا جادها خراب و مخصوص پيكان كه اون هم بيشتر از 90 تا نمي تونست بيچار ه راه برود كه البته در ازاي آن دنيا پيشرفته با ماشينهاي با سرعت ومجهز و جاده ها هم در حد قابل استانداردي هم رسيده اند كه اين تغييراتي را در آيين نامه هاي راهنمايي و رانندگي مي طلبد.

امروز صبح داشتم روزنامه ای را ورق می زدم که ناگهان چشمم به یک مطلب بسیار جالبی برخورد کرد. چیز هایی بود در مورد جوانان و بی آیندگی آنها و مختصری از شرح آن بدین صورت بود:
یکی از روانشناسان ایرانی در باره سردرگمی و نا امیدی جوانان این چنین تاکید می کند.آیا جوانان به علت نداشتن چشم اندازی برای آینده احساس نا امیدی می کنند؟ و آیا واقعا جوانان ایرانی بی آینده اند؟روانشناس ایرانی این چنین اعتقاد دارد:«به جای سوق دادن دانشجویان به سمت رشته های تئوریک.علم کاربردی به آنها بیاموزیم آموزشهای فنی و حرفه ای که در مدت کوتاه به بازدهی می رسد.ما اکنون به لوله کش و نجار بیشتر احتیاج داریم نه این همه دانش آموخته رشته های نظری»
نوجوانان و جوانان ایرانی فکر میکنند هدف هایشان باید خیلی بزرگ باشد در حالی که در کشورهای دیگر این گونه نیست افراد با رضایت کامل هدف های کوچکتری هم انتخاب می کنند.مثلا بسیاری از جوانان در رشته های هتلداری و آشپزی تحصیل میکنند ولی به هر حال هدف مشخصی دارند. ما دائم باید به جوانان مان گوشزد کنیم که هدف نباید خیلی بزرگتر یا الزاما میلیاردی باشد. یا به قوله بلوچ ها " کاهوک ء ور راهوک ء برو "

خطر احساس بی آیندگی: 
بارها در کلاسهای درس در مدارس شاهد بودیم که دانش آموزان و دانشجویان فقط منتظر این هستند که کلاس درس تمام شود و یک روز دیگر را هم گذرانده باشند آنها حتی حاظر نیستند که فکر کنند چه هدفی را پیش رو دارند.
هویت های مغشوش از دیگر تبعات احساس بی آیندگی جوانان است که فرد نمی داند چه میکند کجا می رود به چه کسی تعهد دارد و فردایش چگونه است چنین فردی قطعا جستجوگر نیست.
میل به مهاجرت و خودکشی از دیگر پیامدهای بی آیندگی جوانان است.امروزه جوانان زیادی را می بینیم که چون در کشورمان به هدف خود نمی رسند به دنبال راه نجات می گردنن.آنها راه نجات را به خاطر سردرگمیشان در جای دیگری می جویند و فکر می کنند مهاجرت می تواند آنها را از این حالت نجات دهد.

جوانانی که در حال زندگی می کنند:
یک جامعه شناس تهرانی معتقد است مدتی است برای نوجوانان و جوانان راه تحرک اجتماعی تغییر کرده است. در گذشته تحصیلات و دانشگاه یکی از راه های ترقی و بال رفتن پایگاه اجتماعی محسوب می شد. اما اکنون این معادله به هم ریخته و تحصیلات راهی برای ارتقای طبقه اجتماعی محسوب نمی شود.
به عقیده او دانشجویان امروز خیلی هدف مشخص ندارند و با اینکه با کمک فرد جمعی و با تلاش وارد دانشگاه شده اند اما بهد از ورود به آن ناگهان گویی تخلیه می شوند...

اینها چکیده ای از سخنان و دیده ها و شنیده هایی بود که همیشه من و تو بارها آنها را می بینیم و از کسانی میشنویم. به آن امید که جوانان ما راه مستقیم و هدف والای خود را درست انتخاب کنند و در آینده دچار سردرگمی و یاس نشوند...

چند روز پيش براي گرفتن دفترچه بيمه يکي از دوست هام رفته بودم به بيمارستان چابهار وقتي که به آنجا رسيدم قبضي را که قبلا بهمون داده بودند را پيش روي تعرفه فروشي کردم البته صف تا جايي بود که ميبايستي اول نيم ساعتي را صبر ميکردم تا به نوبت مي رسيدم بالاخره با اون همه انتظار و شلوغي زياد ما توانستيم کارمان را انجام بدهيم.در اين راستا خيلي دلم مي خواست که حداقل اين همه راهي را که آمديم بد نيست يک گشت و بازديد کوچکي هم در داخل بيمارستان داشته باشيم اولين جايي که توانستيم در آنجا حضور پيدا کنيم اورژانس بود که بيماران و مريض هاي بد حال زيادي را روي تخت ها خوابانده بودند ناگهان چشمم به يک از اونهايي افتاد که بنده خدا از درد و ناراحتي شديدي که داشت آه و ناله ميکشيد در فکر فرو رفتم که اگر ما جاي اين مريض مي بوديم عکس العمل مان اون وقتش چطوري مي بود اون هم با اخلاق و رفتار وحشتناک پرستاران آنجا به هر حال خداوند همه بيماران را شفاهت کامل عنايت بفرمايد ...

جالبتر از همه اينجا بود که همه مردم منتظر يک دکتر که اون هم نمي دونم با چه تخصصي که داشت هر نوع بيماري را معاينه و معالجه ميکرد و هر زمانیکه دربان اتاق پزشک در را باز می کرد یه عالمه مردم می ریختند تو اتاق پزشک از طرفی دیگر پزشک بیچاره هم حق داشت با این همه جمعیت سرگردان بود و مجبور بود همه را سریع سریع رد بکند و جوابشان را بدهد تا کسای دیگری که پشت در هستند کمتر منتظر بمانند...به هر حال تکرار می کنم خداوند به حال همه بیماران رحم کند.در همین زمان بیماری را دیدم که از بقیه بیماران حالش بهتر می باشد به کنارش آمدم و جویای حالش شدم که می گفت بنده را دیشب از راسک آورده اند از آنجاییکه بیمارستان کوچک راسک از امکانات فوق جهت انجام بعضی از آزمایشات بی بهره بوده که ناچارا من را از طریق آمبولانس به جابهار اعزام کردند ایشون می گفتند اولین شبی که اومده بودم اصلا تخت و جا برایم نبود چرا که بخاطر شلوغی و پر بودن همه تختها مرا ناچارا روی صندلی دوا و درمان می کردند و الان هم که یه کم حالم بهتر شده می خواهم از پزشک خواهش و تمنا بکنم که هر چه زودتر مرخصم کند چون اینجا با دیدن بعضی از صحنه ها و بیمارانی که زیاد حالشان خوب نیست و همچنین کسانی که تصادف کرده باشند همه اینها بیشتر آدم را افسرده تر میکند و در ناراحتی های خفیف روحی و روانی تاثیرات منفی به سزایی همراه می باشد.
تنها چیزی که در افکارم می گنجید این بود که سرمایه داران منطقه ما به جای خرید لنج و آخرین سیستم ماشینها و مساکن کاش به فکر احداث یک بیمارستان خصوصی را می کردند تا حد اقل مردم می توانستند راحتر باشند و با این طریق آدم های بی بضاعت را بیمارستان دولتی پذیرش و بقیه کسانی را که وضیعت پولیشان بهتر می بود را بیمارستان خصوصی و از طرفی دیگر همه این کارها باعث ایجاد فرهنگ سازی می شود .
مورد دیگری که در بیمارستان چابهار قابل ملاحضه بود آن هم نا مناسب بودن قسمت زنان و زایمان که در سر راه عموم قرار گرفته بود که داستان و مکافات آن اصلا قابل ذکر و توصیف نمی باشد...........

حاشيه نشيني در شهرهاي مختلف ، نامهاي متعددي دارد اما در چابهار از آن به عنوان "كپرنشين ها" ياد مي‌شود.كپرنشين‌ها عموما كشاورزان ،باغداران و دامداران متضرر از خشكسالي و هچنين صيادان فقر زده ،مهاجران و اتباع پاكستاني هستند.كپرها از چوب و برگ درختان به عنوان سايه بان و سقف و گاهي از تركيب گل و سنگ و چوب ساخته شده است.كپرها از نظر استقامت ،امنيت و بهداشت در وضعيت نامناسبي قرار دارند و از گرما ،گرد وخاك و ورود انواع حشرات و خزنده‌هاي موذي در امان نيستند.

مناطق حاشيه‌نشين يا كپرنشين علاوه بر همه مشكلات خاص خود از نظر بهداشت در وضع بسيار بدي به سر مي‌برند ،انواع بيماري‌هاي خاص مناطق گرمسيري ،عفونت‌هاي دستگاه گوارشي ،مالاريا ،هپاتيت ،بيماري‌هاي چشمي ، به دليل مصرف آب غير بهداشتي و بيماري‌هاي رواني در بين آنها به وضوح ديده مي شود.در مناطق كپرنشين ، آب آشاميدني در حوضچه‌هايي كه به زبان محلي "هوتك" گفته مي‌شود جمع آوري شده ، هوتك حوضچه‌اي روباز است كه آب درون آن به مصرف دام و كپرنشينان مي‌رسد.منظره و ظاهر اين مناطق بسيار ناراحت‌كننده است كه هر بيننده‌اي را به ياد مناطق فقيرنشين پاكستان و هند مي‌اندازد.در اطراف كپرها انواع و اقسام زباله‌هاي شهري به چشم مي‌خورد كه تبديل به محلي براي بازي كودكان و چراي دام‌ها شده است. در اين مناطق چهره زشت فقر به خوبي قابل لمس است و مشاهده كودكان و و بزرگسالان با پاهاي برهنه و چهره‌اي خاك آلود و پوستي سوخته و ضعف قواي جسماني همه حكايت از محروميت و فقر اين افراد دارد.

منبع تامین آب کپرنشینان همان هوتگ میباشد که از بلایای طبیعی همچون بیماری مزمن مالاریا با وجود پشه در آن دور نمی باشد و حکایت از آبی غیر بهداشتی و همراه با گل ولای همراه بوده است که وجود همچین چیزهایی واقعا آنها را در فقر و زندگی نابسمانشان واگذار نموده است.

اولین روزی را که شروع به وبلاگ نویسی کردم را دقیقا در خاطرم است. کراچی (پاکستان) رفته بودم برای دوره آموزشی زبان و کامپیوتر که در آن زمان زیاد تو کار اینترنت و این چیز ها وارد نبودم هر چند چیزهایی را از قبل یاد داشته بودم.منظورم این بود که چطور شوق وبلاگ نویسی در من ایجاد شد؟ مدتی بعد تا اینکه یه کم با اینترنت توانستم آشنا شوم و اولین سایت یا وبلاگی را که از حوالی و اطراف شهرم توانستم  آن را جست و جو کنم را وبلاگ جوانان بریس بود که بسیار مورد علاقه و مورد نظرم بود با این وجود یک شوق عجیب در من تسلط پیدا کرد  که بنده به نوبه ی خود از اون به بعد تحت تاثیر قرار گرفتم و توانستم در اولین فرصت گام در عرصه وبلاگ نویسی بردارم تا شاید بتوانم برای روستایم آنچه را که مشکلات مردم و خواسته های جوانان تیس است را به نحوی در اینترنت مطرح کنم.هر جند در این زمینه خواستار همکاری جهت ارائه این کار عظیم را با تعدادی از جوانان در میان گذاشته بودم که متاسفانه هیچ فعالیتی ازشون مشاهده نشد. سرانجام به تنهایی و امید خدواند توانستم اولین استارت را در اسفند ۸۶ بزنم و به پیش بروم و این کار را ادمه بدهم...

وبلاگ جوانان روستای تیس وارد دومین سال فعالیت خود شد امیدواریم در این سال جدید با همکاری شما سروران و بینندگان وبلاگ همیشگی تان بتوانیم در ارائه به خدمت رسانی اخبار و اطلاعات روزمره این روستای تاریخی در خدمت تان حاظر باشیم و کمر همت را با یاری خداوند متعال و با دعای خیر شما بزرگواران ببندیم.با این وجود که بتوانیم گامی بزرگتر در عرصه وبلاگ نویسی برداریم.

 ان شاء الله

((سال نو را به همه ی هموطنانم تبریک می گویم امید این که سالی توام از شادی را در پیش داشته باشند))

دانه مقدس گندم و نان در فرهنگ ایرانی دارای احترام و حرمت خاصی بوده و نشانه ای از برکت الهی در سفره ها است به طوری که بی احترامی به نان جزو گناهان محسوب می شده است.با توجه به این که در شرایط فعلی جامعه ما به جهت تمرکز و ازدیاد جمعیت بیش از ظرفیت و کشش در شهر ها مصرف نان تا حد زیادی بالا رفته است در نتیجه باعث ایجاد صف های طویل در مقابل نانوایی ها شده است.نان تولید شده در نانوایی های فعلی از کیفیت چندان خاصی هم برخوردار نبوده و این در حالی است که تاکید بر حذف اسراف از زندگی است.موید گفتار ما و سایرین خریداران نان خشک که معمولا همه آنها از این راه صاحب مال و منالی شده اند جراکه اگر کیفیت نان خوب باشد مطمئنا نان خشکی هم وجود نخواهد داشت.کارشناسان تغذیه اظهار داشته اند که نصف انرژی بدن از مصرف نان تامین می شود بنابراین می طلبد که به بهداشت و بهسازی نان بیشتر رسیدگی شود.هر چند که موضوع کیفیت نباید نادیده گرفته شود ولی در حال حاضر پرداختن به صف های طویل نان مشکل بسیار معضلی برای مردم روستای تیس شده است زیرا وقتی که موفق به خرید نان نشوند خرید ۳ تا ۴ قرص نان به صورت پخت آزاد برای همه میسر نیست به خصوص برای افراد و قشر کم درآمد جامعه.بعضی وقت ها بنده برای تهیه ۴ تا ۶ قرص نان باید زمان طولانی در صف تهیه نان باشم خصوصا در مقابل نانوایی های که با کیفیت بالا اقدام به ارائه نان می نمایند و این صف ها هم بنده و بقیه مردم را مستاصل کرده است و بقولی یکی از مهمترین دغدغه های مردم روستای تیس و حتی شهر چابهار شاید تهیه نان باشد.از آنجایکه مردم روستای تیس با توجه به مشغله کاریشان که کار دریا میباشد باید صبح ها زود به سر کارشان بروند و از طرفی می بایستی سر موقع در سر کار حاضر شوند که از تهیه نان گرم در صبحانه محروم بوده اند.

امیدواریم که هر چه سریعتر این مشکل حل شود و مردم بتوانند در رفاه و آسایش کامل قرار بگیرند...